utworzone przez red. K. Łuczak | mar 14, 2024 | Nauki medyczne i o zdrowiu
Według badaczy z Uniwersytetu Jagiellońskiego w przyszłości będzie można leczyć zwłóknienia narządów wykorzystując siły natury. Mają w tym pomóc pęcherzyki zewnątrzkomórkowe, czyli nanostruktury wydzielane przez komórki różnych organizmów. Naukowcy z Krakowa odkryli ważną właściwość tych struktur i przeprowadzono badania, które dowodzą, że pęcherzyki potencjalnie można zastosować w terapii.
Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe (Extracellular Vesicles – EVs) to powstające w wyniku naturalnych procesów biologicznych nanostruktury wydzielane przez komórki. Zbudowane są z podwójnej błony lipidowej, a w ich wnętrzu znajduje się bogaty miks bioaktywnych substancji, które w różnorodny sposób oddziałują na inne komórki organizmu. Zespół pod kierunkiem dr Sylwii Bobis-Wozowicz z Wydziału Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego odkrył, że biomolekuły mikro RNA zawarte w pęcherzykach zewnątrzkomórkowych wykazują silne właściwości przeciwzwłóknieniowe.
– W eksperymentach in vitro oraz in vivo zaobserwowaliśmy, że po podaniu pęcherzyków zewnątrzkomórkowych następowała znacząca lub całkowita redukcja białek odpowiedzialnych za postępujące usztywnienie tkanek. W modelu zwłóknienia serca u zwierząt doświadczalnych wykryliśmy, że niektóre z badanych osobników już po dwóch tygodniach całkowicie cofnęły zwłóknienie w sercu, pomimo że w tym samym okresie były one stymulowane czynnikiem powodującym zwłóknienie – mówi dr Sylwia Bobis-Wozowicz.
W opinii krakowskich badaczy pęcherzyki zewnątrzkomórkowe mogą być brane pod uwagę przez sektor farmaceutyczny jako podstawa do opracowania nowej terapii zwłóknień narządowych. Aby tak się stało, należy wykonać jeszcze szereg badań przedklinicznych, które są wymagane na każdej ścieżce opracowywania i wdrażania nowego leku. – Ze względu na wysokie koszty takich badań poszukujemy podmiotów z sektora firm farmaceutycznych i biotechnologicznych, zainteresowanych doskonaleniem tej technologii i docelowo wprowadzeniem jej na rynek. Nie wykluczamy przy tym przeprowadzenia dalszych prac badawczo-rozwojowych, w wyniku których podniesiony zostanie poziom gotowości technologicznej odkrycia. Zależy to jednak od dalszego finansowania i zaangażowania ewentualnych partnerów – mówi dr inż. Gabriela Konopka-Cupiał, dyrektor Centrum Transferu Technologii CITTRU UJ.
Terapia zwłóknień krok po kroku
Skąd wynikają przeciwzwłóknieniowe właściwości pęcherzyków zewnątrzkomórkowych? Odpowiadają za to konkretne cząsteczki mikro RNA. Zespół dr Sylwii Bobis-Wozowicz w toku prac bioinformatycznych zidentyfikował je, a następnie potwierdził, że pełnią one funkcję inhibitora procesów zwłóknieniowych. – Mikro RNA oddziałują na znajdujące się w komórkach cząsteczki mRNA, które są nośnikiem informacji genetycznej. mRNA zawierają precyzyjne instrukcje dotyczące produkcji konkretnych białek. Zidentyfikowane przez nas biomolekuły mikro RNA działają w sposób specyficzny, hamując produkcję tych białek, które bezpośrednio prowadzą do zwłóknień. Zatem podając odpowiednią ilość konkretnego mikro RNA w rejony tkanek, narządów czy komórek nadprodukujących białka zwłóknieniowe, możemy powstrzymać rozwój schorzenia – wyjaśnia dr Sylwia Bobis-Wozowicz.
Co ważne, odkryte zjawisko ma charakter uniwersalny. Zidentyfikowane mikro RNA działa tak samo skutecznie w przypadku leczenia zwłóknień różnych narządów: serca, płuc, trzustki czy wątroby.
Jak pozyskiwać pęcherzyki EVs do terapii?
Aby móc prowadzić tego rodzaju terapię, konieczne jest wyizolowanie pęcherzyków zewnątrzkomórkowych. Można je pozyskać z hodowli tzw. indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC).
– iPSC pozyskuje się w wyniku przeprogramowania dojrzałych komórek do stanu pluripotencji z zastosowaniem określonych procedur laboratoryjnych. Najpierw od pacjenta pobierane są komórki, na przykład z tkanki tłuszczowej lub krwi. Następnie przeprogramowuje się je do postaci komórek macierzystych iPSC, to znaczy takich, które mogą różnicować w kierunku różnego rodzaju tkanek. Uzyskane komórki hoduje się w specjalnych warunkach fizjologicznych, a następnie izoluje się z takich hodowli pęcherzyki. Zebrane pęcherzyki można podać dożylnie lub umieścić w hydrożelu hialuronowym, który jest neutralny dla organizmu. W ten sposób powstaje preparat, który można wstrzyknąć w miejsce zmienione chorobowo. Forma hydrożelu powoduje, że pęcherzyki będą z niego uwalniane stopniowo w odpowiednio wydłużonym okresie czasu. Dzięki temu zapewnimy większą skuteczność terapii i dłuższe oddziaływanie EVs na tkanki wykazujące tendencję do zwłóknień – przekonuje dr Sylwia Bobis-Wozowicz.
Zespół z UJ wykazał, ze hodowanie komórek pluripotencjalnych w warunkach fizjologicznej hipoksji, czyli przy odpowiednio zmniejszonym stężeniu tlenu, przynosi dużo lepsze rezultaty. Pozyskane z takiej hodowli pęcherzyki wykazują znacznie silniejszy wpływ terapeutyczny.
Terapia personalizowana lub uniwersalna
Według naukowców opisany wyżej proces przygotowania preparatu leczniczego zajmuje około 2 miesięcy. Warto jednak zaznaczyć, że taki okres przewidziano, gdy materiał do hodowli pobierany jest od tego samego pacjenta, któremu później wszczepiane są pozyskane pęcherzyki zewnątrzkomórkowe. Literatura naukowa jednoznacznie wskazuje, że pęcherzyki zewnątrzkomórkowe nie są immunogenne. Można więc założyć, że materiał leczniczy może pochodzić z hodowli komórkowych od różnych dawców. Dawcą niekoniecznie musi być ta sama osoba, która docelowo przyjmie lek. Istniałaby więc możliwość wdrożenia produkcji uniwersalnego leku w większej skali i stosowania terapii natychmiast po wydaniu zalecenia lekarza. Byłoby to o tyle możliwe, że, jak wykazały badania, pęcherzyki bardzo dobrze znoszą przechowywanie nawet w dłuższych okresach.
Prowadząc badania, naukowcy zweryfikowali, czy dla celów terapeutycznych nie prościej byłoby zamiast hodować piuripotencjalne komórki macierzyste, syntetyzować odpowiednie biomolekuły mikro RNA i podawać je w specjalnie przygotowanych płaszczach lipidowych. – Z przeprowadzonych kalkulacji wynika, że wariant terapii z syntetycznym mikro RNA, choć technicznie wydaje się prostszy, kosztowałby kilkukrotnie więcej w porównaniu do wariantu, w których hodujemy komórki macierzyste i pozyskujemy z nich naturalne pęcherzyki EVs. Poza tym niezaprzeczalną korzyścią, jaka płynie z hodowli naturalnej, jest biokompatybilność, a w przypadku terapii personalizowanych całkowite wyeliminowanie ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji immunologicznych na podawany preparat – dodaje dr Sylwia Bobis-Wozowicz.
Jednocześnie naukowcy podkreślają, że uniwersalizmu terapii nie należy rozumieć tak, że pęcherzyki zewnątrzkomórkowe będą w stanie rozpuszczać już istniejące zwłóknienia czy złogi kolagenowe. Ich funkcja jest ściśle hamująca procesy zwłóknieniowe, jakie występują m.in. w przewlekłych stanach zapalnych narządów lub przy zaburzonych procesach produkcji białek zwłóknieniowych.
Zespół badaczy z UJ podkreśla, że jak dotąd nie zidentyfikował jakichkolwiek skutków ubocznych, jakie mogłyby się pojawić w wyniku podawania pęcherzyków zewnątrzkomórkowych do organizmu. W badaniach in vivo wykorzystano m.in. myszy z osłabionym układem odpornościowym. Co ważne, również w ich przypadku nie zaobserwowano skutków ubocznych w trakcie podawania leku i po zakończonej terapii.
Zwłóknienia narządów to wyzwanie cywilizacyjne
Zwłóknienie, zwane inaczej fibrozą, to postępujący stan chorobowy wynikający z nadmiernej produkcji białek macierzy zewnątrzkomórkowej. Białka te, odkładane w tkankach, powodują ich usztywnianie, co w konsekwencji prowadzi do upośledzenia funkcjonowania narządów. Zwłóknienia mogą występować m.in. w sercu, płucach, trzustce czy wątrobie. Szacuje się, że choroby zwłóknieniowe są odpowiedzialne za ok. 45 proc. wszystkich przypadków zgonów na świecie. Jak dotąd nie opracowano skutecznego lekarstwa na te schorzenia. Obecnie stosowane metody leczenia koncentrują się na eliminowaniu przyczyn indukujących przewlekłe stany zapalne, np. leczenie hipertrójglicerydemii, leczenie przewlekłego zapalenia wirusowego wątroby typu B lub C, wykorzystanie kortykosteroidów i leków hamujących układ odpornościowy, a nawet usunięcie fragmentu lub całości narządu objętego zwłóknieniem.
utworzone przez red. K. Łuczak | lut 14, 2024 | Nauki medyczne i o zdrowiu
Rising Star Awards to nagrody przyznawane przez Europejską Unię Gastroenterologiczną (United European Gastroenterology, UEG), którymi honoruje się najwybitniejszych naukowców i klinicystów młodego pokolenia. W tym roku w gronie nagrodzonych znalazł się prof. Marcin Magierowski, kierownik Pracowni Inżynierii Komórkowej i Diagnostyki Izotopowej Katedry Fizjologii UJ CM.
Nagroda Rising Star przyznawana jest od wielu lat wybitnym naukowcom młodego pokolenia z dziedziny gastroenterologii klinicznej i translacyjnej, w oparciu o międzynarodową rangę publikacji naukowych oraz dynamiczne rozwinięcie niezależności naukowej. Nagroda dla prof. Magierowskiego to drugie w ciągu ostatnich ośmiu lat wyróżnienie dla Polaka – w 2016 roku jej laureatem został prof. Jakub Fichna z Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.
Rising Star Awards 2024 zostaną wręczone w trakcie największego kongresu gastroenterologów UEG Week 2024, który odbędzie się w Wiedniu w dniach 12-15 października 2024 r.
Badania prowadzone przez prof. Marcina Magierowskiego oraz założoną przez niego grupę badawczą Gaseous Mediators and Experimental Gastroenterology Lab dotyczą fizjologii, patofizjologii i farmakologii przewodu pokarmowego, ze szczególnym uwzględnieniem potencjału terapeutycznego nowych proleków uwalniających endogenne gazowe mediatory, takie jak tlenek węgla czy siarkowodór. Wyniki tych badań opublikowano w prestiżowych czasopismach naukowych znajdujących się w pierwszym decylu w dziedzinie biochemii i biologii molekularnej, farmakologii i gastroenterologii wg bazy JCR (Journal Citation Reports). Za cykl prac „Fizjologiczne i molekularne mechanizmy działania leków uwalniających siarkowodór i tlenek węgla” w 2023 roku prof. Magierowski został laureatem przyznawanej przez Polska Akademię Umiejętności Nagrody im. Tadeusza Browicza.
Prof. Marcin Magierowski (ur. 1987 r.) jest absolwentem Wydziału Farmaceutycznego UJ CM (studia magisterskie) i Wydziału Lekarskiego (studia doktoranckie).Tytuł doktora nauk medycznych z wyróżnieniem uzyskał w 2016 roku, a habilitację w 2019 r.
Jako młody naukowiec otrzymywał stypendia MNiSW, stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, nagrody Naukowej Fundacji Polpharmy, nagrody im. prof. T. Browicza (Polska Akademii Umiejętności), wyróżnienia American American Gastroenterological Association i wiele innych. Był też prelegentem na wielu prestiżowych konferencjach naukowych w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie.
Warsztat naukowy rozwijał m.in. w McMaster University w Kanadzie, Newcastle University w Wielkiej Brytanii czy też w Erasmus Medical Centre w Rotterdamie (Niderlandy).
Obecnie kieruje Pracownią Inżynierii Komórkowej i Diagnostyki Izotopowej Katedry Fizjologii, realizując liczne projekty naukowe finansowane przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR) czy Narodowe Centrum Nauki (NCN). Jest opiekunem młodych naukowców realizujących projekty finansowane przez NCN (Preludium) oraz Ministerstwo Edukacji i Nauki (Perły Nauki).
Został zaproszony do członkostwa w prestiżowych międzynarodowych towarzystwach naukowych, m.in. American Chemical Society oraz Society for Redox Biology and Medicine. Jest również członkiem Akademii Młodych Uczonych Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego.
fot. Paweł Mazur
/uj.edu.pl/
utworzone przez red. K. Łuczak | sty 14, 2024 | Nauki medyczne i o zdrowiu, Nauki ścisłe i przyrodnicze
Wyniki badań nad starożytnymi wirusami infekującymi bakterie zostały opublikowane w czasopiśmie Nature Communications. Naukowcy z Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu dokonali pierwszej rekonstrukcji genomów starożytnych bakteriofagów (wirusów atakujących bakterie) z jelita ludzkiego, datowanych na ostatnie 5000 lat.
Badania obejmują kilkaset bakteriofagów, mających istotne znaczenie dla funkcjonowania mikrobiomów. – Najbardziej zaskakujące było wykrycie wirusa, niemal niezmienionego od 1300 lat, w skamieniałych odchodach ludzkich znalezionych w meksykańskiej jaskini – mówi dr Andrzej Zieleziński. – To odkrycie rzuca nowe światło na złożoną historię ewolucyjną bakteriofagów, dotychczas powszechnie uważanych za szybko ewoluujące wirusy oraz przyczynia się do lepszego zrozumienia dynamiki między wirusami a bakteriami – dodaje naukowiec z UAM.
Artykuł opublikowany w Nature Communications jest wynikiem pracy magisterskiej laureata grantu MNiSW Perły Nauki – Piotra Rozwalaka oraz jego opiekunów naukowych: dr. Andrzeja Zielezińskiego i dr. Jakuba Barylskiego, we współpracy z naukowcami z Uniwersytetu Friedricha Schillera w Jenie oraz Uniwersytetu w Greifswaldzie, Niemcy.
Artykuł dostępny jest pod adresem: https://www.nature.com/articles/s41467-023-44370-0
utworzone przez red. K. Łuczak | paź 24, 2023 | Konferencje naukowe, Rozwój uczelni
Wykładowcy z Uniwersytetu Jagiellońskiego kolejny raz pojawili się w renomowanym rankingu najbardziej wpływowych postaci świata nauki. Ranking, przygotowany przez Uniwersytet Stanforda wspólnie z wydawnictwem Elsevier oraz firmą SciTech Strategies, ocenia osiągnięcia uczonych, bazując na wskaźnikach bibliometrycznych.
Ranking Top 2% prezentuje naukowców, których prace są najczęściej cytowane w literaturze naukowej. Analiza uwzględnia takie kryteria jak indeks Hirscha, ogólną liczbę cytowań z pominięciem autocytowań, Impact Factor oraz pozycję i funkcję autora w publikacjach. Opracowanie zawiera dwa zestawienia. Jedno odnosi się do całkowitych osiągnięć w karierze naukowca do roku 2022, a drugie koncentruje się wyłącznie na cytowaniach z roku 2022.
Na pierwszej liście, która ocenia całościowy dorobek naukowy od początku kariery, znalazło się 69 naukowców UJ:
- śp. prof. Andrzej Szczeklik – Wydział Lekarski,
- śp. prof. Stanisław Konturek – Wydział Lekarski,
- prof. Karol Życzkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Barbara Krajewska – Wydział Chemii,
- prof. Anetta Undas – Wydział Lekarski,
- śp. prof. Ryszard Gryglewski – Wydział Lekarski,
- prof. Romuald Janik – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Tadeusz Sarna – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Tomasz Brzozowski – Wydział Lekarski,
- prof. Józef Dulak – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Tomasz Guzik – Wydział Lekarski,
- prof. Andrzej Białas – emeryt. prof. Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Jan Kozłowski – emeryt. prof. Wydziału Biologii,
- prof. Jan Potempa – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Wiesław Roth – Wydział Chemii,
- prof. Alfred Uchman – Wydział Geografii i Geologii,
- prof. Piotr Popik – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Gabriel Nowak – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Roman Nalewajski – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
- prof. Wojciech Florkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- śp. prof. Wiesław Jędrychowski – Wydział Lekarski,
- prof. Grażyna Jasieńska – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Jacek Dziarmaga – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Janusz Marcinkiewicz – Wydział Lekarski,
- prof. Grzegorz Sulka – Wydział Chemii,
- prof. Andrzej Pilc – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Jan Kozłowski – emeryt. prof. Wydziału Biologii,
- prof. Maciej Małecki – Wydział Lekarski,
- prof. Piotr Bizoń – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Andrzej Szytuła – emeryt. prof. Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Elżbieta Richter-Wąs – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Marek Sanak – Wydział Lekarski,
- śp. prof. Marek Szydłowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Andrzej Pająk – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Jerzy Datka – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
- prof. Nestor Oszczypko – emeryt. prof. Wydziału Geografii i Geologii,
- prof. Jakub Zakrzewski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- dr hab. Bogdan Damski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Józef Spałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Ewa Gregoraszczuk – Wydział Biologii,
- prof. Ryszard Laskowski – Wydział Biologii,
- śp. prof. Jerzy Vetulani – Wydział Lekarski,
- prof. Andrzej Oleś – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Marcin Barczyński – Wydział Lekarski,
- prof. Zbigniew Sojka – Wydział Chemii,
- prof. Katarzyna Turnau – Wydział Biologii,
- prof. Jerzy Kruk – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Krzysztof Sacha – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Maria Nowakowska – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
- prof. Stanisław Migórski – Wydział Matematyki i Informatyki,
- prof. Radosław Śpiewak – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Grażyna Stochel – Wydział Chemii,
- prof. Anna Wesołowska – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Steven Bass – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Barbara Sieklucka – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
- dr hab. Mariusz Duplaga, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Jacek Jawień – Wydział Lekarski,
- prof. Maciej Ogorzałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Bogusława Budziszewska – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Stefan Chłopicki – Jagiellońskie Centrum Rozwoju Leków,
- prof. Paweł Kościelniak – Wydział Chemii,
- prof. Jolanta Jaworek – emeryt. prof. Wydziału Nauk o Zdrowiu,
- prof. Paweł Moskal – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Wojciech Macyk – Wydział Chemii,
- prof. Wojciech Branicki – Wydział Biologii,
- dr hab. Łukasz Michalczyk, prof. UJ – Wydział Biologii,
- prof. Grzegorz J. Nalepa – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Marcin Nobis – Wydział Biologii,
- prof. Irena Roterman-Konieczna – emeryt. prof. Wydział Lekarskiego.
Na liście naukowców najczęściej cytowanych w 2022 roku znalazło się 72 przedstawicieli społeczności akademickiej UJ:
- prof. Tomasz Guzik – Wydział Lekarski,
- prof. Karol Życzkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Barbara Krajewska – Wydział Chemii,
- prof. Anetta Undas – Wydział Lekarski,
- prof. Józef Dulak – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Wojciech Florkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Grażyna Jasieńska – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Elżbieta Kołaczkowska – Wydział Biologii,
- prof. Tadeusz Sarna – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- dr hab. Iana Markevych – Wydział Filozoficzny,
- prof. Jan Potempa – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Małgorzata Barańska – Wydział Chemii,
- dr hab. Janusz Dąbrowski, prof. UJ – Wydział Chemii,
- prof. Wiesław Roth – Wydział Chemii,
- prof. Elżbieta Richter-Wąs – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- dr hab. Mariusz Mitoraj, prof. UJ – Wydział Chemii,
- dr Ahmed Eid Ahmed Radwan – Wydział Geografii i Geologii,
- dr Karol Piczak – Wydział Matematyki i Informatyki,
- prof. Marcin Barczyński – Wydział Lekarski,
- prof. Grzegorz Sulka – Wydział Chemii,
- dr hab. Agnieszka Mazur-Biały, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- dr hab. Mariusz Duplaga, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Krzysztof Pyrć – Małopolskie Centrum Biotechnologii,
- dr Tetiana Tatarchuk – Wydział Chemii,
- prof. Andrzej Pająk – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- prof. Jacek Dziarmaga – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Stanisław Migórski – Wydział Matematyki i Informatyki,
- prof. Tomasz Brzozowski – Wydział Lekarski,
- prof. Krzysztof Sacha – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Marek Jastrzębski – Wydział Lekarski,
- prof. Alfred Uchman – Wydział Geografii i Geologii,
- prof. Wojciech Czakon – Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej,
- prof. Agnieszka Łoboda – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- prof. Marek Sanak – Wydział Lekarski,
- prof. Dariusz Dudek – Centrum Medycyny Cyfrowej i Robotyki,
- prof. Halina Ekiert – Wydział Farmaceutyczny,
- dr Roman Topór-Mądry – Wydział Nauk o Zdrowiu,
- dr hab. inż. Łukasz Tomczyk – Wydział Filozoficzny,
- prof. Wojciech Macyk – Wydział Chemii,
- śp. prof. Andrzej Szczeklik – Wydział Lekarski,
- prof. Michał Pędziwiatr – Wydział Lekarski,
- prof. Roman Nalewajski – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
- dr hab. Mariusz Radoń, prof. UJ – Wydział Chemii,
- prof. Janusz Marcinkiewicz – Wydział Lekarski,
- prof. Wojciech Szczeklik – Wydział Lekarski,
- prof. Gabriel Nowak – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Alicja Józkowicz – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- dr hab. Agnieszka Szopa, prof. UJ – Wydział Farmaceutyczny,
- śp. prof. Stanisław Konturek – Wydział Lekarski,
- prof. Maria Rąpała-Kozik – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
- dr hab. Bogdan Damski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Piotr Major – Wydział Lekarski,
- prof. Sławomir Kołodziej – Wydział Matematyki i Informatyki,
- prof. Jakub Zakrzewski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- śp. prof. Wiesław Jędrychowski – Wydział Lekarski,
- prof. Stefan Chłopicki – Jagiellońskie Centrum Rozwoju Leków,
- prof. Paweł Moskal – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Małgorzata Bała – Wydział Lekarski,
- dr hab. Łukasz Michalczyk, prof. UJ – Wydział Biologii,
- dr hab. Paweł Paśko – Wydział Farmaceutyczny,
- dr Paweł Nowak – Wydział Chemii,
- prof. Katarzyna Młyniec – Wydział Farmaceutyczny,
- śp. prof. Ryszard Gryglewski – Wydział Lekarski,
- prof. Wojciech Branicki – Wydział Biologii,
- prof. Jerzy Walocha – Wydział Lekarski,
- prof. Kinga Sałat – Wydział Farmaceutyczny,
- prof. Przemysław Bąbel – Wydział Filozoficzny,
- dr Piotr Gąsiorek – Wydział Biologii,
- prof. Józef Spałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
- prof. Marcin Nobis – Wydział Biologii,
- dr hab. Przemysław Pękala – Wydział Lekarski,
- dr hab. Ewelina Pośpiech – Małopolskie Centrum Biotechnologii.
Pełne listy TOP 2% najlepszych naukowców na świecie można pobrać na stronie elsevier.digitalcommonsdata.com.
utworzone przez red. K. Łuczak | paź 5, 2023 | Rozwój uczelni
Inauguracja nowego roku akademickiego była okazją do uhonorowania największych studenckich sukcesów naukowych, sportowych i artystycznych. Nagrodzono również najlepszego ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego.
Tradycyjnie podczas uroczystej inauguracji wręczone zostały tytuły „Najlepszego Absolwenta”, „Najlepszego Studenta” i „Najlepszego Studenta-Sportowca” UMK. O tym, do kogo trafią, zdecydował Senat Uczelni. Uhonorowano również „Najlepszego Ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego”.
Najlepszą absolwentką UMK w minionym roku akademickim została mgr inż. Katarzyna Pianka, która studia stacjonarne II stopnia na kierunku chemia ukończyła ze średnią 4,93. W 2023 r. obroniła pracę magisterską zatytułowaną „Wielofunkcyjne membrany fluoropolimerowe z kontrolowanymi właściwościami powierzchni”. W roku akademickim 2020/2021 dołączyła do Zespołu Badawczego Membran i Procesów Membranowych, w którym aktywnie angażowała się w badania w obszarze chemii i inżynierii materiałowej technik rozdzielczych ze szczególnym uwzględnieniem membranowych technik separacyjnych i ich implementacji w chemii i technologii żywności oraz procesów oczyszczania wody. Katarzyna Pianka zdobywała doświadczenie programach studenckich, projektach naukowych, a także podczas wyjazdów i praktyk, w tym w ramach programu Erasmus+. Obecnie przygotowuje się do wyjazdu do Turku w Finlandii, gdzie dzięki programowi Erasmus+ odbędzie praktyki absolwenckie w zespole chemii fizycznej. Do tej pory odbyła studia na Politechnice w Brnie, praktyki w Narodowym Instytucie Chemii w Ljubljanie i studia na Uniwersytecie Chemiczno-Technologicznym w Pradze. W latach 2021-202 była beneficjentką programu „Studia z Mentorem”, podczas którego uczestniczyła nie tylko w badaniach realizowanych w Zespole Badawczym Membran i Procesów Membranowych, ale była m.in. zaangażowana w prace z projektu Sonata NCN. Była także kierownikiem w projekcie badawczym w II edycji programu „Grant4NCUStudents” realizowanego w projekcie „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza” na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W roku akademickim 2021/22 Katarzyna Pianka była laureatką Stypendium Prezydenta Miasta Torunia oraz wielokrotnie Stypendium JM Rektora (w latach 2019/20, 2020/21, 2021/22 i 2022/23). Do najważniejszych sukcesów absolwentki należy Stypendium Ministra dla studentów za znaczące osiągnięcia w roku akademickim 2022/23 oraz wyróżnienie DuPont w konkursie Złoty Medal Chemii, organizowanym przez Instytut Chemii Fizycznej PAN (XII edycja). Katarzyna Pianka była także członkinią zespołu, który został wyróżniony nagrodą I stopnia JM Rektora UMK za osiągnięcia w dziedzinie naukowo-badawczej za rok 2022/23. Swoje osiągnięcia prezentowała na licznych konferencjach naukowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Jest współautorką czterech artykułów naukowych w renomowanych czasopismach o sumarycznym IF powyżej 38.
Najlepszą studentką UMK w roku akademickim 2022/2023 została Julia Śmigelska, studentka IV roku studiów jednolitych magisterskich na kierunku grafika (specjalność projektowanie graficzne) na Wydziału Sztuk Pięknych. Studentka, która uzyskała średnią ocen 5,0, a także Stypendium Rektora. Laureatka jest aktywną członkinią koła artystycznego “Fajans” od momentu jego założenia w 2022 r. Do jej najważniejszych osiągnięć należy wyróżnienie jury w konkursie na plakat festiwalu „37. Toruńskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora” organizowanego przez Teatr Baj Pomorski. Julia Śmigelska brała udział w 9 wystawach o zasięgu regionalnym, ogólnopolskim i międzynarodowym, do których prace kwalifikowane były w trybie konkursowym. Poza granicami Polski wzięła udział w międzynarodowej wystawie kart pocztowych „International Postcard Show 2023” w Surface Gallery w Nottingham w Wielkiej Brytanii oraz w „TYPA’s 2023 Annual Linocut Contest Exhibition 'Movement'” – Międzynarodowej Wystawie Linorytów TYPA, edycja 2023 “Ruch” w estońskiej TYPA Galerii. Uczestniczyła także w międzynarodowej wystawie plakatu „6th International Poster Biennale Lublin” – Międzynarodowe Biennale Plakatu w Lublinie, organizowanej przez Instytut Sztuk Pięknych Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Ponadto brała udział w Międzynarodowych Konfrontacjach Plakatu Studenckiego 2023 w Tarnowie. Prezentowała również przestrzenną instalację świetlną „Symbioza odpadków” na Międzynarodowym Festiwalu Światła „Bella Skyway Festival”. Uczestniczyła też w wystawie pokonkursowej na plakat IV edycji Konferencji “GrafConf”. Na uczelni prezentowała swoje prace podczas wydarzenia towarzyszącego obchodom 550. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika – wystawie plakatów kopernikańskich w Collegium Humanisticum UMK, a także w wystawie „Dwa elementy” koła ceramiki „Fajans”.
Tytuł „Najlepszego Studenta-Sportowca UMK” w roku akademickim 2022/2023 otrzymała Barbara Streng, studentka Wydziału Nauk o Zdrowiu CM UMK w Bydgoszczy na kierunku fizjoterapia. Na IV roku studiów osiągnęła średnią ocen 4,18, a od początku studiów średnią 4,31. Studentka uzyskała Stypendium Ministra za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2022/2023. W poprzednich latach była laureatką Nagrody Rektora za osiągnięcia sportowe, a od 2019 r. otrzymuje także Stypendium Rektora UMK. Jest czołową polską wioślarką, która z powodzeniem reprezentuje barwy kraju na arenie międzynarodowej w konkurencjach czwórka podwójna kobiet oraz czwórka podwójna mix. Studentka na co dzień startuje w barwach Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Barbara Streng wielokrotnie sięgała po medale Mistrzostw Polski, osiągając wysokie wyniki sportowe. W roku akademickim 2022/2023 zajęła 1. i 3. miejsce podczas Mistrzostw Polski w sprincie, 3. miejsce podczas Mistrzostw Polski seniorów, 10. miejsce podczas Mistrzostw Europy Seniorów w Bled oraz 5. miejsce podczas Akademickich Mistrzostw Europy w Bydgoszczy. Do jej największych osiągnięć w 2023 roku należy zaliczyć złoty medal Uniwersjady w Chengdu w osadzie z Katarzyną Dudą, Jakubem Woźniakiem i Kajetanem Szewczykiem w konkurencji czwórka podwójna mix. Studentka Collegium Medicum UMK jest także uczestniczką Programu Kariera Dwutorowa student-sportowiec, dzięki czemu z powodzeniem łączy karierę sportową ze studiami.
Tytuł „Najlepszego Ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego” trafił do Mikołaja Napieralskiego, ucznia klasy IV o profilu biologiczno-chemicznym. W minionym roku szkolnym uzyskał średnią ocen 5,09 oraz zdobył tytuł laureata Olimpiady Historycznej i Olimpiady Artystycznej. Jest członkiem Młodzieżowego Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego, pełniąc w nim funkcję przewodniczącego Komisji Prawnej. Mikołaj interesuje się historią, szczególnie historią parlamentaryzmu w Polsce, historią sztuki, a także prawem i polityką. Poza nauką interesują go żeglarstwo, dawna polska filmografia i literatura piękna. Maksymą, którą kieruje się w swojej działalności, jest „Per aspera ad astra – przez trudności do gwiazd”.
/umk.pl/
