Wybitna naukowczyni i prawdziwa dama wymagająca nie tylko od innych, ale przede wszystkim od siebie, która zawsze brała pod uwagę emocje i potrzeby innych – tak o prof. Urszuli Jackowiak, która w czwartek została profesor honorową UG, mówił Rektor prof. Piotr Stepnowski.
4 lipca 2024 roku odbyło się wręczenie prof. dr hab. Urszuli Jackowiak tytułu profesora honorowego Uniwersytetu Gdańskiego, nadanego uchwałą Senatu UG z dnia 28 marca 2024 roku. Uroczystość rozpoczęła się od odśpiewania hymnu państwowego przez Chór Akademicki UG.
Zgromadzonych w Bibliotece Uniwersytetu Gdańskiego gości przywitał Dziekan Wydziału Prawa i Administracji UG dr hab. Wojciech Zalewski, prof. UG i przekazał głos Rektorowi prof. dr. hab. Piotrowi Stepnowskiemu: – Dyskutując nad złożonym przez Wydział Prawa i Administracji wnioskiem o uhonorowanie Pani Profesor Urszuli Jackowiak tytułem profesora honorowego naszej uczelni, podkreślaliśmy zgodnie nie tylko znaczenie dorobku naukowego Pani Profesor, funkcje, które pełniła, będąc np. prorektorką ds. kształcenia, ale odnosiliśmy się też do tego, jaką jest osobą – powiedział Rektor. – To, drodzy Państwo, druga wybitna naukowczyni i dama, która znalazła się w tym gronie, razem z prof. Małgorzatą Czermińską. Jestem dumny, że kolejne pokolenia mogą czerpać wzorce naukowe i społeczne z życia obu naszych znakomitych badaczek. Jest to bowiem ta część misji, która w uczelni, obok nauczania, jest niezwykle istotna – w świat, z murów naszej Alma Mater, wyruszają pokolenia, z których chcemy być dumni. Powinniśmy przekazywać im nie tylko cenną wiedzę, ale też kształtować relacje międzyludzkie, uczyć patrzeć na świat nie tylko przez „szkiełko i oko”, ale też wsłuchując się w innych. Właśnie tak, jak uczyła nas tego Pani Profesor Urszula Jackowiak.
W opinii w sprawie nadania tytułu honorowego prof. dr. hab. Krzysztof Baran z Uniwersytetu Jagiellońskiego napisał również, że pani profesor wywarła istotny wpływ na kształt systemu prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, budowanego od początku transformacji ustrojowej w 1990 r.
O zaangażowaniu prof. Urszuli Jackowiak w rozwój Uniwersytetu Gdańskiego mówiła prof. dr hab. Monika Tomaszewska, która wygłosiła laudację. – Profesor Jackowiak miała także ogromny wpływ na rozwój Uniwersytetu Gdańskiego. Jej wkład w życie akademickie polegał na działalności w Senacie uczelni oraz w Senackiej Komisji ds. Rozwoju Kadr Naukowych. Profesor Jackowiak jako Prodziekan ds. Kształcenia (1999-2002), wykazała się ogromnym zaangażowaniem na rzecz społeczności akademickiej. Jej działania były skoncentrowane na rozwoju wiedzy, dobrych praktyk, a także na otwieraniu Uniwersytetu na kontakty międzynarodowe i współpracę z otoczeniem zewnętrznym. Jej działania miały szczególne znaczenie w kontekście akcesji Polski do Unii Europejskiej, wprowadzając na UG system boloński, a więc system uznawania i porównywania kwalifikacji w obszarze edukacji.
W przemówieniu gratulacyjnym o dorobku naukowym prof. Jackowiak mówiła również prof. dr hab. Małgorzata Gersdorf, w latach 2014-2020 Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego, recenzentka w procesie nadania profesury honorowej. – Zainteresowania naukowe Pani Profesor ogniskowały się wokół zagadnień związanych z szeroko rozumianą ochroną pracy. Często były prekursorskie. Praca doktorska dotyczyła szkód niemajątkowych, co w latach powstania tej monografii (1975r) było nowatorskie. Wiele miejsca Pani Profesor poświęciła BHP oraz pojęciu inwalidztwa, rehabilitacji zawodowej inwalidów. Do tego nurtu badań należy zaliczyć też rozprawę habilitacyjną na temat kwalifikacji pracowniczych (1987 r.). Dociekania Pani Profesor nad znaczeniem zasady równości i niedyskryminacji, jej pionierskie wyniki wywarły wpływ na kształtowanie się doktryny i praktyki w tym zakresie. Za te prace i ich aktualność Pani Profesor została uhonorowana nagrodą im. Haliny Krahelskiej przyznawaną przez Głównego Inspektora pracy (2021 r.). Kontynuacją tych zainteresowań była monografia „Sytuacja pracownicza kobiet” (1994 r.), łącząca wątki prawne i społeczne.
Po przemówieniach nastąpiło wręczenie dyplomu profesa honorowego prof. Urszuli Jackowiak. Treść dyplomu odczytał Dziekan WPiA dr hab. Wojciech Zalewski, prof. UG, a wręczenia dokonał Rektor UG prof. Piotr Stepnowski oraz Prorektorka ds. Współpracy Międzynarodowej dr hab. Anna Jurkowska-Zeidler, prof. UG.
Następnie podziękowania wygłosiła prof. dr hab. Urszula Jackowiak. – Jest coś pięknego w naszych polskich duszach. Umiemy w osobach, które nas otaczają, bez względu na to, jaką wykonują pracę, znaleźć coś pięknego. Oczywiście, jak każdy, mam ogromną ilość wad, a myślę, że przede wszystkim mam wady, ale zdarzają się przebłyski dobra i właśnie władze rektorskie i recenzenci wychwycili te momenty. Proszę mi wierzyć, że te moje uczucia, że nie w pełni zasługuję na te wszystkie miłe słowa i wyróżnienie, wynikają z tego, że ja trochę lepiej siebie znam – mówiła pani profesor, która podzieliła się również ze zgromadzonymi gośćmi refleksją ze swojej młodości oraz wspomnieniem swojego ojca.
Ostatnim punktem tej części uroczystości było wręczenie dyplomów habilitacyjnych oraz promocje doktorskie.
W kampusie Uniwersytetu w Białymstoku odbyła się dziś (26.06.2024 r.) uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę budynku nauk humanistycznych, w którym swoją siedzibę będą miały Wydziały: Filologiczny, Filozofii, Historii oraz Studiów Kulturowych. Ta inwestycja to kolejny etap integracji jednostek uczelni przy ul. Ciołkowskiego.
Akt erekcyjny budynku nauk humanistycznych podpisali: rektor UwB prof. dr hab. Robert Ciborowski, kanclerz uczelni Tomasz Zalewski, Marcin Piotrowski – dyrektor R/S Budownictwo S.A. (przedstawiciel wykonawcy), architekt Bogdan Pszonak z Meteor Architects (projektant obiektu) oraz dziekani wydziałów, które przeniosą się do kampusu: prof. Jarosław Ławski (Wydział Filologiczny), prof. Małgorzata Kowalska (Wydział Filozofii), dr hab. Tomasz Mojsik, prof. UwB (Wydział Historii) oraz prodziekan dr Karolina Wierel w zastępstwie prof. Alicji Kisielewskiej (Wydział Studiów Kulturowych).
– Cieszymy się, że Uniwersytet w Białymstoku powoli zagospodarowuje się na całym kampusie. Udało nam się pozyskać środki, udało nam się znaleźć wkład własny i możemy tę inwestycję realizować. Mam nadzieję, że w niedługim czasie znajdzie się tutaj cała humanistyka. Będzie ona połączona z biblioteką, a w przyszłości – szklanym korytarzem – także z wydziałem nauk społecznych, który też się tu pojawi. Będzie to kolejny etap rozwoju Uniwersytetu i poprawy warunków dla studentów, doktorantów, a także pracowników – mówił podczas uroczystości rektor Uniwersytetu w Białymstoku prof. Robert Ciborowski.
Wzięli w niej udział także wojewoda podlaski Jacek Brzozowski, prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski, radna wojewódzka Anna Augustyn, która reprezentowała marszałka województwa podlaskiego Łukasza Prokoryma, członkowie Rady Uczelni z jej przewodniczącym Andrzejem Parafiniukiem na czele, pracownicy UwB oraz przedstawiciele wykonawcy i biura projektowego.
– To miejsce powstaje z prawie 50 mln dofinansowaniem rządowym. Mam nadzieję, że będzie bardzo dobrze służyło pracownikom, studentom, doktorantom. Uniwersytet to ludzie, ale bez dobrej bazy naukowo-dydaktycznej trudno prowadzić badania i zajęcia – podkreślał wojewoda podlaski dr Jacek Brzozowski i pracownik Wydziału Stosunków Międzynarodowych UwB.
O tym, że kampus to piękny teren, który powinien się rozwijać przez kolejne lata mówił prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski. – Jest jeszcze bardzo dużo miejsca i myślę, że powstanie tu miasteczko uniwersyteckie z prawdziwego zdarzenia. To miejsce będzie się pięknie rozwijało dla przyszłych pokoleń, z czego bardzo się cieszę – mówił prezydent dr hab. Tadeusz Truskolaski, prof. UwB, który od ponad 30 lat jest związany z uniwersytecką ekonomią.
Na uroczystości odczytany został również list od marszałka Łukasza Prokoryma. „Cieszę się, że działaniom na polu naukowym towarzyszy rozwój organizacyjny uczelni. Doskonałym tego przykładem jest budowa gmachu nauk humanistycznych. Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do pozyskania środków na realizację tej ważnej inwestycji” – napisał marszałek.
Jej szczegóły zdradził Marcin Piotrowski dyrektor R/S Budownictwo S.A. – generalny wykonawca gmachu. – Mamy wykonany stan zero, czyli posadowienie budynku. Realizowane są konstrukcje pionowe parteru, nad częścią jest już wykonany strop. Prace idą zgodnie z planem, nie przewidujemy większych opóźnień. Dziękuję wszystkim osobom, które biorą udział przy realizacji tego zadania – mówił.
Koszt inwestycji – obejmującej także prace projektowe – to ponad 84,5 mln zł. Na sfinansowanie budowy uczelnia otrzymała dotację z Ministerstwa Edukacji i Nauki w wysokości blisko 48 mln zł. Resztę pokryje ze środków własnych.
Gmach będzie miał 3 kondygnacje i łączną powierzchnię użytkową blisko 9,5 tys. m². Znajdzie się w nim m.in. modułowa aula na 300 miejsc (z możliwością wydzielenia trzech mniejszych, niezależnych sal). Na poziomie I piętra obiekt będzie połączony z nadziemną zabudowaną kładką z położoną obok Biblioteką Uniwersytecką.
Między skrzydłami budynku znajdzie się zielony dziedziniec, a w sąsiedztwie powstanie dodatkowy parking na blisko 150 stanowisk. Dach zostanie przygotowany do montażu planowanych instalacji fotowoltaicznych.
Do nowego budynku, oprócz wydziałów humanistycznych, przeniesie się także Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych.
W jednostkach tych zatrudnionych jest aktualnie ponad 200 pracowników. Na wydziałach humanistycznych kształci się niemal 1400 studentów, jest też prawie 60 doktorantów.
Siedzibę dla nauk humanistycznych uczelni buduje wyłoniona w przetargu białostocka firma R/S Budownictwo Spółka Akcyjna (umowa podpisana w listopadzie 2022). Na realizację inwestycji wykonawca ma czas do końca 2025 r.
Kampus przy ul. Ciołkowskiego to największa inwestycja w historii Uniwersytetu w Białymstoku. Pierwszy etap budowy kampusu zakończył się w 2014 roku. Powstały wtedy budynki obecnych Wydziałów: Biologii, Chemii, Fizyki, Matematyki oraz Informatyki. W obiektach swoje siedziby mają też Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze, Uniwersyteckie Centrum Obliczeniowe oraz Uniwersyteckie Centrum Kultury. Kolejnym krokiem była budowa budynku Obserwatorium i Planetarium, zakończona w 2020. Rok później gotowy był także nowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej.
Wykładowcy z Uniwersytetu Jagiellońskiego kolejny raz pojawili się w renomowanym rankingu najbardziej wpływowych postaci świata nauki. Ranking, przygotowany przez Uniwersytet Stanforda wspólnie z wydawnictwem Elsevier oraz firmą SciTech Strategies, ocenia osiągnięcia uczonych, bazując na wskaźnikach bibliometrycznych.
Ranking Top 2% prezentuje naukowców, których prace są najczęściej cytowane w literaturze naukowej. Analiza uwzględnia takie kryteria jak indeks Hirscha, ogólną liczbę cytowań z pominięciem autocytowań, Impact Factor oraz pozycję i funkcję autora w publikacjach. Opracowanie zawiera dwa zestawienia. Jedno odnosi się do całkowitych osiągnięć w karierze naukowca do roku 2022, a drugie koncentruje się wyłącznie na cytowaniach z roku 2022.
Na pierwszej liście, która ocenia całościowy dorobek naukowy od początku kariery, znalazło się 69 naukowców UJ:
śp. prof. Andrzej Szczeklik – Wydział Lekarski,
śp. prof. Stanisław Konturek – Wydział Lekarski,
prof. Karol Życzkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Barbara Krajewska – Wydział Chemii,
prof. Anetta Undas – Wydział Lekarski,
śp. prof. Ryszard Gryglewski – Wydział Lekarski,
prof. Romuald Janik – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Tadeusz Sarna – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Tomasz Brzozowski – Wydział Lekarski,
prof. Józef Dulak – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Tomasz Guzik – Wydział Lekarski,
prof. Andrzej Białas – emeryt. prof. Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Jan Kozłowski – emeryt. prof. Wydziału Biologii,
prof. Jan Potempa – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Wiesław Roth – Wydział Chemii,
prof. Alfred Uchman – Wydział Geografii i Geologii,
prof. Piotr Popik – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Gabriel Nowak – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Roman Nalewajski – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
prof. Wojciech Florkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
śp. prof. Wiesław Jędrychowski – Wydział Lekarski,
prof. Grażyna Jasieńska – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Jacek Dziarmaga – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Janusz Marcinkiewicz – Wydział Lekarski,
prof. Grzegorz Sulka – Wydział Chemii,
prof. Andrzej Pilc – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Jan Kozłowski – emeryt. prof. Wydziału Biologii,
prof. Maciej Małecki – Wydział Lekarski,
prof. Piotr Bizoń – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Andrzej Szytuła – emeryt. prof. Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Elżbieta Richter-Wąs – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Marek Sanak – Wydział Lekarski,
śp. prof. Marek Szydłowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Andrzej Pająk – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Jerzy Datka – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
prof. Nestor Oszczypko – emeryt. prof. Wydziału Geografii i Geologii,
prof. Jakub Zakrzewski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
dr hab. Bogdan Damski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Józef Spałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Ewa Gregoraszczuk – Wydział Biologii,
prof. Ryszard Laskowski – Wydział Biologii,
śp. prof. Jerzy Vetulani – Wydział Lekarski,
prof. Andrzej Oleś – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Marcin Barczyński – Wydział Lekarski,
prof. Zbigniew Sojka – Wydział Chemii,
prof. Katarzyna Turnau – Wydział Biologii,
prof. Jerzy Kruk – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Krzysztof Sacha – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Maria Nowakowska – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
prof. Stanisław Migórski – Wydział Matematyki i Informatyki,
prof. Radosław Śpiewak – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Grażyna Stochel – Wydział Chemii,
prof. Anna Wesołowska – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Steven Bass – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Barbara Sieklucka – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
dr hab. Mariusz Duplaga, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Jacek Jawień – Wydział Lekarski,
prof. Maciej Ogorzałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Bogusława Budziszewska – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Stefan Chłopicki – Jagiellońskie Centrum Rozwoju Leków,
prof. Paweł Kościelniak – Wydział Chemii,
prof. Jolanta Jaworek – emeryt. prof. Wydziału Nauk o Zdrowiu,
prof. Paweł Moskal – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Wojciech Macyk – Wydział Chemii,
prof. Wojciech Branicki – Wydział Biologii,
dr hab. Łukasz Michalczyk, prof. UJ – Wydział Biologii,
prof. Grzegorz J. Nalepa – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Marcin Nobis – Wydział Biologii,
prof. Irena Roterman-Konieczna – emeryt. prof. Wydział Lekarskiego.
Na liście naukowców najczęściej cytowanych w 2022 roku znalazło się 72 przedstawicieli społeczności akademickiej UJ:
prof. Tomasz Guzik – Wydział Lekarski,
prof. Karol Życzkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Barbara Krajewska – Wydział Chemii,
prof. Anetta Undas – Wydział Lekarski,
prof. Józef Dulak – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Wojciech Florkowski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Grażyna Jasieńska – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Elżbieta Kołaczkowska – Wydział Biologii,
prof. Tadeusz Sarna – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
dr hab. Iana Markevych – Wydział Filozoficzny,
prof. Jan Potempa – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Małgorzata Barańska – Wydział Chemii,
dr hab. Janusz Dąbrowski, prof. UJ – Wydział Chemii,
prof. Wiesław Roth – Wydział Chemii,
prof. Elżbieta Richter-Wąs – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
dr hab. Mariusz Mitoraj, prof. UJ – Wydział Chemii,
dr Ahmed Eid Ahmed Radwan – Wydział Geografii i Geologii,
dr Karol Piczak – Wydział Matematyki i Informatyki,
prof. Marcin Barczyński – Wydział Lekarski,
prof. Grzegorz Sulka – Wydział Chemii,
dr hab. Agnieszka Mazur-Biały, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
dr hab. Mariusz Duplaga, prof. UJ – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Krzysztof Pyrć – Małopolskie Centrum Biotechnologii,
dr Tetiana Tatarchuk – Wydział Chemii,
prof. Andrzej Pająk – Wydział Nauk o Zdrowiu,
prof. Jacek Dziarmaga – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Stanisław Migórski – Wydział Matematyki i Informatyki,
prof. Tomasz Brzozowski – Wydział Lekarski,
prof. Krzysztof Sacha – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Marek Jastrzębski – Wydział Lekarski,
prof. Alfred Uchman – Wydział Geografii i Geologii,
prof. Wojciech Czakon – Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej,
prof. Agnieszka Łoboda – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
prof. Marek Sanak – Wydział Lekarski,
prof. Dariusz Dudek – Centrum Medycyny Cyfrowej i Robotyki,
prof. Halina Ekiert – Wydział Farmaceutyczny,
dr Roman Topór-Mądry – Wydział Nauk o Zdrowiu,
dr hab. inż. Łukasz Tomczyk – Wydział Filozoficzny,
prof. Wojciech Macyk – Wydział Chemii,
śp. prof. Andrzej Szczeklik – Wydział Lekarski,
prof. Michał Pędziwiatr – Wydział Lekarski,
prof. Roman Nalewajski – emeryt. prof. Wydziału Chemii,
dr hab. Mariusz Radoń, prof. UJ – Wydział Chemii,
prof. Janusz Marcinkiewicz – Wydział Lekarski,
prof. Wojciech Szczeklik – Wydział Lekarski,
prof. Gabriel Nowak – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Alicja Józkowicz – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
dr hab. Agnieszka Szopa, prof. UJ – Wydział Farmaceutyczny,
śp. prof. Stanisław Konturek – Wydział Lekarski,
prof. Maria Rąpała-Kozik – Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii,
dr hab. Bogdan Damski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Piotr Major – Wydział Lekarski,
prof. Sławomir Kołodziej – Wydział Matematyki i Informatyki,
prof. Jakub Zakrzewski – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
śp. prof. Wiesław Jędrychowski – Wydział Lekarski,
prof. Stefan Chłopicki – Jagiellońskie Centrum Rozwoju Leków,
prof. Paweł Moskal – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Małgorzata Bała – Wydział Lekarski,
dr hab. Łukasz Michalczyk, prof. UJ – Wydział Biologii,
dr hab. Paweł Paśko – Wydział Farmaceutyczny,
dr Paweł Nowak – Wydział Chemii,
prof. Katarzyna Młyniec – Wydział Farmaceutyczny,
śp. prof. Ryszard Gryglewski – Wydział Lekarski,
prof. Wojciech Branicki – Wydział Biologii,
prof. Jerzy Walocha – Wydział Lekarski,
prof. Kinga Sałat – Wydział Farmaceutyczny,
prof. Przemysław Bąbel – Wydział Filozoficzny,
dr Piotr Gąsiorek – Wydział Biologii,
prof. Józef Spałek – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej,
prof. Marcin Nobis – Wydział Biologii,
dr hab. Przemysław Pękala – Wydział Lekarski,
dr hab. Ewelina Pośpiech – Małopolskie Centrum Biotechnologii.
Inauguracja nowego roku akademickiego była okazją do uhonorowania największych studenckich sukcesów naukowych, sportowych i artystycznych. Nagrodzono również najlepszego ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego.
Tradycyjnie podczas uroczystej inauguracji wręczone zostały tytuły „Najlepszego Absolwenta”, „Najlepszego Studenta” i „Najlepszego Studenta-Sportowca” UMK. O tym, do kogo trafią, zdecydował Senat Uczelni. Uhonorowano również „Najlepszego Ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego”.
Najlepszą absolwentką UMK w minionym roku akademickim została mgr inż. Katarzyna Pianka, która studia stacjonarne II stopnia na kierunku chemia ukończyła ze średnią 4,93. W 2023 r. obroniła pracę magisterską zatytułowaną „Wielofunkcyjne membrany fluoropolimerowe z kontrolowanymi właściwościami powierzchni”. W roku akademickim 2020/2021 dołączyła do Zespołu Badawczego Membran i Procesów Membranowych, w którym aktywnie angażowała się w badania w obszarze chemii i inżynierii materiałowej technik rozdzielczych ze szczególnym uwzględnieniem membranowych technik separacyjnych i ich implementacji w chemii i technologii żywności oraz procesów oczyszczania wody. Katarzyna Pianka zdobywała doświadczenie programach studenckich, projektach naukowych, a także podczas wyjazdów i praktyk, w tym w ramach programu Erasmus+. Obecnie przygotowuje się do wyjazdu do Turku w Finlandii, gdzie dzięki programowi Erasmus+ odbędzie praktyki absolwenckie w zespole chemii fizycznej. Do tej pory odbyła studia na Politechnice w Brnie, praktyki w Narodowym Instytucie Chemii w Ljubljanie i studia na Uniwersytecie Chemiczno-Technologicznym w Pradze. W latach 2021-202 była beneficjentką programu „Studia z Mentorem”, podczas którego uczestniczyła nie tylko w badaniach realizowanych w Zespole Badawczym Membran i Procesów Membranowych, ale była m.in. zaangażowana w prace z projektu Sonata NCN. Była także kierownikiem w projekcie badawczym w II edycji programu „Grant4NCUStudents” realizowanego w projekcie „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza” na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W roku akademickim 2021/22 Katarzyna Pianka była laureatką Stypendium Prezydenta Miasta Torunia oraz wielokrotnie Stypendium JM Rektora (w latach 2019/20, 2020/21, 2021/22 i 2022/23). Do najważniejszych sukcesów absolwentki należy Stypendium Ministra dla studentów za znaczące osiągnięcia w roku akademickim 2022/23 oraz wyróżnienie DuPont w konkursie Złoty Medal Chemii, organizowanym przez Instytut Chemii Fizycznej PAN (XII edycja). Katarzyna Pianka była także członkinią zespołu, który został wyróżniony nagrodą I stopnia JM Rektora UMK za osiągnięcia w dziedzinie naukowo-badawczej za rok 2022/23. Swoje osiągnięcia prezentowała na licznych konferencjach naukowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Jest współautorką czterech artykułów naukowych w renomowanych czasopismach o sumarycznym IF powyżej 38.
Najlepszą studentką UMK w roku akademickim 2022/2023 została Julia Śmigelska, studentka IV roku studiów jednolitych magisterskich na kierunku grafika (specjalność projektowanie graficzne) na Wydziału Sztuk Pięknych. Studentka, która uzyskała średnią ocen 5,0, a także Stypendium Rektora. Laureatka jest aktywną członkinią koła artystycznego “Fajans” od momentu jego założenia w 2022 r. Do jej najważniejszych osiągnięć należy wyróżnienie jury w konkursie na plakat festiwalu „37. Toruńskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora” organizowanego przez Teatr Baj Pomorski. Julia Śmigelska brała udział w 9 wystawach o zasięgu regionalnym, ogólnopolskim i międzynarodowym, do których prace kwalifikowane były w trybie konkursowym. Poza granicami Polski wzięła udział w międzynarodowej wystawie kart pocztowych „International Postcard Show 2023” w Surface Gallery w Nottingham w Wielkiej Brytanii oraz w „TYPA’s 2023 Annual Linocut Contest Exhibition 'Movement'” – Międzynarodowej Wystawie Linorytów TYPA, edycja 2023 “Ruch” w estońskiej TYPA Galerii. Uczestniczyła także w międzynarodowej wystawie plakatu „6th International Poster Biennale Lublin” – Międzynarodowe Biennale Plakatu w Lublinie, organizowanej przez Instytut Sztuk Pięknych Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Ponadto brała udział w Międzynarodowych Konfrontacjach Plakatu Studenckiego 2023 w Tarnowie. Prezentowała również przestrzenną instalację świetlną „Symbioza odpadków” na Międzynarodowym Festiwalu Światła „Bella Skyway Festival”. Uczestniczyła też w wystawie pokonkursowej na plakat IV edycji Konferencji “GrafConf”. Na uczelni prezentowała swoje prace podczas wydarzenia towarzyszącego obchodom 550. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika – wystawie plakatów kopernikańskich w Collegium Humanisticum UMK, a także w wystawie „Dwa elementy” koła ceramiki „Fajans”.
Tytuł „Najlepszego Studenta-Sportowca UMK” w roku akademickim 2022/2023 otrzymała Barbara Streng, studentka Wydziału Nauk o Zdrowiu CM UMK w Bydgoszczy na kierunku fizjoterapia. Na IV roku studiów osiągnęła średnią ocen 4,18, a od początku studiów średnią 4,31. Studentka uzyskała Stypendium Ministra za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2022/2023. W poprzednich latach była laureatką Nagrody Rektora za osiągnięcia sportowe, a od 2019 r. otrzymuje także Stypendium Rektora UMK. Jest czołową polską wioślarką, która z powodzeniem reprezentuje barwy kraju na arenie międzynarodowej w konkurencjach czwórka podwójna kobiet oraz czwórka podwójna mix. Studentka na co dzień startuje w barwach Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Barbara Streng wielokrotnie sięgała po medale Mistrzostw Polski, osiągając wysokie wyniki sportowe. W roku akademickim 2022/2023 zajęła 1. i 3. miejsce podczas Mistrzostw Polski w sprincie, 3. miejsce podczas Mistrzostw Polski seniorów, 10. miejsce podczas Mistrzostw Europy Seniorów w Bled oraz 5. miejsce podczas Akademickich Mistrzostw Europy w Bydgoszczy. Do jej największych osiągnięć w 2023 roku należy zaliczyć złoty medal Uniwersjady w Chengdu w osadzie z Katarzyną Dudą, Jakubem Woźniakiem i Kajetanem Szewczykiem w konkurencji czwórka podwójna mix. Studentka Collegium Medicum UMK jest także uczestniczką Programu Kariera Dwutorowa student-sportowiec, dzięki czemu z powodzeniem łączy karierę sportową ze studiami.
Tytuł „Najlepszego Ucznia Uniwersyteckiego Liceum Ogólnokształcącego” trafił do Mikołaja Napieralskiego, ucznia klasy IV o profilu biologiczno-chemicznym. W minionym roku szkolnym uzyskał średnią ocen 5,09 oraz zdobył tytuł laureata Olimpiady Historycznej i Olimpiady Artystycznej. Jest członkiem Młodzieżowego Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego, pełniąc w nim funkcję przewodniczącego Komisji Prawnej. Mikołaj interesuje się historią, szczególnie historią parlamentaryzmu w Polsce, historią sztuki, a także prawem i polityką. Poza nauką interesują go żeglarstwo, dawna polska filmografia i literatura piękna. Maksymą, którą kieruje się w swojej działalności, jest „Per aspera ad astra – przez trudności do gwiazd”.
Zarządzanie portem i logistyką będzie tematem studiów magisterskich MIPMAL przygotowywanych przez uczelnie partnerskie sojuszu SEA-EU. 22 września organizatorzy kierunku spotkali się z Zarządem Morskiego Portu Gdańsk SA, aby porozmawiać o potencjalnej współpracy. Pomorskie przedsiębiorstwo wyraziło chęć zaangażowania się w inicjatywę, co stanowi ważny krok w realizowaniu jednego z pierwszych wspólnych kierunków sojuszu SEA-EU.
Podczas spotkania komitet nadmorskiego konsorcjum zaprezentował program studiów, który przewiduje podnoszenie kwalifikacji obecnych lub przyszłych pracowników portów i przedsiębiorstw z morskiego sektora TSL. Nasi partnerzy z Portu zauważyli, że oferta zapewnia absolwentom kwalifikacje potrzebne do pracy w administracji portowej lub biznesie portowym. Dobre przyjęcie inicjatywy MIPMAL oznacza, że wspólny projekt uczelni nadmorskich będzie odpowiadał na aktualne zapotrzebowanie rynku transportu morskiego.
Po dyskusji nt. potencjalnej współpracy przedstawiciele MIPMAL mieli okazję zobaczyć, jak działa Port Gdańsk. Dzięki spacerowi po terminalu Baltic Hub (dawny DCT Gdańsk) zespół SEA-EU zobaczył, jak działa infrastruktura portowa w jednym z miast partnerskich.
Kierunek MIPMAL (Master in Port Management and Logistics) to wspólna inicjatywa Uniwersytetu w Kadyksie, Uniwersytetu Maltańskiego, Uniwersytetu w Splicie, Uniwersytetu w Algarve oraz Uniwersytetu Gdańskiego. Naszą uczelnię w tej inicjatywie reprezentuje Prodziekan ds. Nauki Wydziału Ekonomicznego dr hab. Przemysław Borkowski, prof. UG. Jej celem jest utworzenie kierunku studiów magisterskich, którego program odpowiadałby na zapotrzebowanie osobowe portów z całej Europy.
Dzięki nowemu partnerstwu program MIPMAL będzie przygotowany we współpracy z instytucjami, które na co dzień zajmują się administracją morską i logistyką. Komitet kierunku prowadzi dalsze rozmowy z branżą portową, m.in. z hiszpańskim Zarządem Portu Algeciras i maltańskim Freeport of Malta. /ug.edu.pl/
Rankingi uczelni wyższych stały się istotnym narzędziem w globalnym krajobrazie edukacji. Służą nie tylko jako wskaźnik jakości i prestiżu instytucji akademickiej, ale również stanowią źródło informacji dla przyszłych studentów, pracodawców oraz innych interesariuszy. Współczesny świat, charakteryzujący się mobilnością akademicką i profesjonalną, coraz bardziej polega na tych klasyfikacjach przy podejmowaniu decyzji o wyborze miejsca studiów czy potencjalnym zatrudnieniu absolwentów.
Pomimo że światowe rankingi uczelni stały się niemal wszechobecne, wciąż rodzą wiele pytań i dyskusji. Jak są konstruowane? Jakie kryteria są uważane za najważniejsze? I co najważniejsze, jak polskie uczelnie radzą sobie w tym globalnym zestawieniu, stawiając czoła zagranicznej konkurencji?
Celem niniejszego artykułu jest analiza pozycji polskich uniwersytetów w światowych rankingach, z uwzględnieniem ich historycznych osiągnięć oraz bieżących wyzwań. Artykuł dąży do zrozumienia, jakie czynniki wpływają na rankingi polskich uczelni i jakie kroki mogą podjąć zarówno uczelnie, jak i decydenci polityki edukacyjnej, aby poprawić te pozycje.
Metodologia rankingowa
Aby dokładnie analizować i interpretować pozycję polskich uniwersytetów w światowych rankingach, niezbędne jest zastosowanie odpowiedniej metodologii badawczej. Proces ten obejmuje nie tylko wybór konkretnych rankingów jako źródeł danych, ale również zrozumienie kryteriów, na podstawie których zostały one skonstruowane.
W niniejszym badaniu wybrano trzy główne rankingi uczelni wyższych, które są uznawane za najbardziej prestiżowe i wiarygodne na świecie: Academic Ranking of World Universities (ARWU), Times Higher Education World University Ranking oraz QS World University Rankings. Wybór tych rankingów został podyktowany ich globalnym zasięgiem, uznaniem w środowisku akademickim oraz różnorodnością kryteriów oceny, co pozwala na bardziej złożoną i wszechstronną analizę.
Wszystkie te rankingi bazują na różnych zestawach wskaźników, które mierzą jakość nauczania, badania naukowe, cytowania prac naukowych, międzynarodową orientację oraz dochody z przemysłu. Niemniej jednak, każdy z rankingów przykłada inną wagę do poszczególnych wskaźników, co może wpływać na różnice w klasyfikacji uczelni.
Dane dla polskich uniwersytetów zostały zebrane bezpośrednio z tych trzech rankingów przez ostatnie pięć lat, aby zidentyfikować tendencje i zmiany w pozycji naszych uczelni. Dodatkowo, dla celów porównawczych, dane zostały również zebrane dla wybranych uczelni z krajów europejskich o zbliżonym profilu edukacyjnym i historycznym do Polski.
W trakcie analizy porównawczej skoncentrowano się nie tylko na ogólnej pozycji uczelni w rankingu, ale również na wynikach w poszczególnych kategoriach. Dzięki temu można było zidentyfikować mocne i słabe strony polskiego szkolnictwa wyższego w kontekście globalnych standardów.
W zakończeniu tej sekcji warto podkreślić, że choć rankingi uczelni dostarczają cennych informacji, mają one również ograniczenia. Są one wynikiem pewnych kryteriów i metodologii, które mogą nie uwzględniać wszystkich aspektów działalności uczelni. Dlatego niniejsza analiza dąży do zrozumienia kontekstu tych rankingów, a nie tylko surowych liczb.
Historia rankingów uczelni
Rankingi uczelni wyższych, choć w dzisiejszych czasach stanowią integralną część krajobrazu edukacyjnego, nie zawsze były tak powszechne. Ich historia, choć stosunkowo krótka, jest ściśle związana z ewolucją globalnego systemu edukacji i rosnącymi potrzebami społeczeństwa informacyjnego.
Pierwsze próby klasyfikacji uczelni pochodzą z lat 80. XX wieku, kiedy to różne instytucje zaczęły zbierać dane na temat jakości nauczania i badań naukowych w uczelniach. Jednak prawdziwy przełom nastąpił na początku XXI wieku z publikacją pierwszych globalnych rankingów, takich jak Academic Ranking of World Universities (ARWU), znanego również jako Ranking Szanghajski. Powstały w 2003 roku przez Uniwersytet Jiao Tong w Szanghaju, miał na celu ocenienie światowego postępu uczelni w zakresie badań naukowych.
Następnie, w odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie na takie klasyfikacje, pojawiły się inne rankingi, takie jak Times Higher Education World University Ranking oraz QS World University Rankings. Każdy z tych rankingów został stworzony z nieco innej perspektywy i na podstawie odmiennych kryteriów, co podkreśla ich unikalny charakter i cel.
Ewolucja kryteriów oceny uczelni była odpowiedzią na zmieniające się potrzeby rynku edukacyjnego. Początkowo skoncentrowane głównie na badaniach naukowych i cytowaniach, z czasem zaczęły uwzględniać również aspekty takie jak międzynarodowość, jakość nauczania, czy współpraca z przemysłem. Współczesne rankingi starają się być bardziej holistyczne, uwzględniając różne aspekty działalności uczelni.
Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, że mimo globalnego charakteru tych rankingów, nie zawsze oddają one pełen obraz działalności uczelni w poszczególnych krajach. Różne systemy edukacyjne, tradycje akademickie i priorytety mogą wpływać na to, jak uczelnie są postrzegane w tych klasyfikacjach.
Polskie uniwersytety w światowych rankingach
W światowym krajobrazie edukacyjnym polskie uniwersytety przez wieki pełniły rolę ważnych ośrodków naukowych i kulturowych. Współczesne globalne rankingi uczelni wyższych stanowią jedno z narzędzi, za pomocą których można ocenić, jak polskie instytucje akademickie radzą sobie w obliczu międzynarodowej konkurencji.
W ciągu ostatnich lat obserwujemy pewne zmiany w pozycjach polskich uczelni w światowych rankingach. Choć nie zawsze plasują się one na czołowych miejscach, z pewnością zdobywają uznania w konkretnych kategoriach i dyscyplinach. Na przykład, Uniwersytet Warszawski i Uniwersytet Jagielloński regularnie pojawiają się w pierwszej pięćsetce w różnych rankingach, co podkreśla ich mocną pozycję w środowisku akademickim.
Z analizy wynika, że silne strony polskich uczelni to przede wszystkim jakość badań naukowych w pewnych dyscyplinach, a także tradycja i długoletnie doświadczenie w edukacji. Niemniej jednak, w niektórych rankingach polskie uniwersytety mogą mieć trudności z osiągnięciem wyższych pozycji z powodu niższych wyników w kategoriach takich jak międzynarodowość czy współpraca z przemysłem.
Według najnowszych danych z rankingu QS World University Rankings z 2022 roku, Uniwersytet Warszawski zajmuje 321. miejsce, co stanowi istotny postęp w porównaniu z 380. miejscem w 2019 roku. Tymczasem Uniwersytet Jagielloński w Krakowie plasuje się na 338. pozycji, co również wskazuje na niewielki wzrost w porównaniu do 355. miejsca trzy lata wcześniej.
Należy również podkreślić sukcesy innych polskich uczelni, takich jak Politechnika Warszawska, która osiągnęła 421. miejsce, czy Uniwersytet Wrocławski, plasujący się na 651. pozycji w tym samym rankingu. Wspomniane instytucje odnotowały zauważalne wzrosty, wskazując na poprawę jakości badań naukowych i nauczania w Polsce.
Również w rankingu Times Higher Education World University Ranking z 2022 roku polskie uczelnie prezentują się korzystnie. Uniwersytet Warszawski znalazł się w przedziale 301-350, podczas gdy Uniwersytet Jagielloński w przedziale 351-400.
Analizując kryteria, na podstawie których te rankingi są tworzone, można zauważyć, że polskie uczelnie szczególnie dobrze radzą sobie w kategoriach związanych z nauczaniem i badaniami. Niemniej jednak, nieco niższe wyniki w obszarze międzynarodowości i transferu wiedzy wskazują na potencjalne obszary do poprawy.
Jak wypadamy na tle innych?
Aby zrozumieć pozycję polskich uniwersytetów w globalnym kontekście edukacyjnym, niezbędne jest porównanie ich osiągnięć z konkurencją zagraniczną. Międzynarodowe rankingi uczelni wyższych stanowią dogodne narzędzie do takiej analizy, pozwalając ocenić, jak polskie instytucje radzą sobie wobec czołowych uniwersytetów świata.
Biorąc pod uwagę dane z rankingu QS World University Rankings z 2022 roku, Uniwersytet Warszawski, który plasuje się na 321. miejscu, jest w pewnym stopniu zbliżony do Uniwersytetu w Wiedniu, znajdującego się na 305. pozycji, czy Uniwersytetu w Kopenhadze na 299. miejscu. Jednak te same uniwersytety w ciągu ostatnich lat utrzymywały stabilną pozycję w pierwszych trzystu miejscach rankingu, co wskazuje na stały poziom ich działalności.
Uniwersytet Jagielloński, zajmujący 338. miejsce, może być porównywany z takimi uczelniami jak Uniwersytet w Kolonii (326. miejsce) czy Uniwersytet w Helsinkach (342. miejsce). O ile wyniki te są podobne, o tyle różnice w strategiach i inwestycjach tych uczelni mogą wpłynąć na dalszą dynamikę ich rozwoju w rankingu.
Patrząc na czołowe uczelnie w rankingu, takie jak Uniwersytet Stanforda, Uniwersytet Harvarda czy Uniwersytet Oksfordzki, które plasują się odpowiednio na 2., 3. i 5. miejscu, można dostrzec wyraźną przewagę w obszarach badań naukowych, innowacji, a także współpracy z przemysłem. Współczynniki takie jak liczba cytowań na pracownika akademickiego czy wskaźnik międzynarodowości są znacznie wyższe w tych uczelniach niż w przypadku polskich uniwersytetów.
Warto zaznaczyć, że różnice te wynikają nie tylko z długoletniej tradycji i renomy tych uczelni, ale również z inwestycji w infrastrukturę, badania i współpracę międzynarodową. Polskie uniwersytety, mimo że osiągają sukcesy na wielu polach, stoją przed wyzwaniem dostosowania się do dynamicznie zmieniającego się krajobrazu edukacji wyższej i zwiększenia swojej konkurencyjności na międzynarodowej arenie.
